این پرده‌ی آخر بود...

آدم تو زندگیش نباید چیزی رو خیلی زیاد دوست داشته باشه. چون هر چقدر یه چیزی رو دوست داشته باشین، بیشتر اسیرش می‌شین. حتی اینکه به چیزی که می‌خواین، برسین یا نه، خیلی فرقی نمی‌کنه. چون مسئله‌ی اصلی اینه که وقتی دلت می‌شکنه، دیگه نمی‌شه کاریش کرد...

---------

موزیک‌نوشت: صحنه، دکلمه‌ی جدید علیرضا آذر، را از اینجا دانلود کنید و لذت ببرید. متن شعرش مثل بقیه‌ی اشعارش فوق‌العاده بود، اما دکلمه‌اش مثل دکلمه‌ی «عشق» حالت عصبی داشت. گفتم که بعداً فحشم ندید که این چی بود و از این حرف‌ها!

/ 6 نظر / 9 بازدید
مریم

به نظرم نری بهتره یه جوری دلم شور میزنه دست و بده من

behin

دوس داشتن زياد يه چيز،چه ادمش،چه مكانش،چه وسيله،به مرور اون قضيه رو برات ميكنه مثل نقطه ضعف خوب نيست توجه زياد

لبخندپلاستیکی

میدونی؟ دوس داشتن "اشیاء" خصلت آدم های کوچیکه ولی دوس داشتن "انسانها" هم می تونه خصلت آدم های بزرگ باشه، هم خصلت آدم های احمق! سعی کن انسانها رو دوست داشته باشی، ولی همیشه قبل از اینکه کسی رو دوست داشته باشی موضع خودت رو برای خودت روشن کن که آیا: از بزرگی یه که اون شخص رو دوس داری یا از حماقت!!!!!!!!!!! [گل]

خاله اکرم

هرچیزی که تو را وابسته کند، باعث می‌شود که برده شوی چه ثروتت باشد چه فرزندت. خوب است از فلاسفه رواقی این را یاد بگیریم که هرگز برده نشویم. دوست داشتن خوب است اما نباید بگذاریم که دوست داشتن ما را برده کند.

خانه دوست كجاست؟

ضمناً خوشحال ميشم اگر شما هم به وبلاگ بنده سر بزنيد و از نظراتتون استفاده كنم التماس دعا...